Jedną z najstarszych wielkanocnych tradycji greckich jest barwienie jajek na czerwono, ma to związek z ukrzyżowaniem i zmartwychwstaniem Jezusa.
Skorupa jajka symbolizuje pusty skalny grobowiec, z którego Jezus powstał po ukrzyżowaniu. Jest on używany jako środek prezentacji dla wierzących chrześcijan, a jednocześnie przepowiada doświadczenie wiecznego życia, które czeka na prawdziwych wierzących po śmierci.
Wybór koloru czerwonego sięga czasów wczesnych chrześcijan, którzy barwili jajka na ten kolor jako pamiątka krwi Jezusa, który został ukrzyżowany za zbawienie całej ludzkości. Jednak nadal istnieje spór o powód, dla którego Grecki Kościół Prawosławny przyjął ten zwyczaj.
Według jednej z tradycji św. Maria Magdalena po Zmartwychwstaniu Chrystusa znalazła się w Rzymie u cesarza Tyberiusza – przyniosła mu jajko ze słowami ” Chrystus Zmartwychwstał !”. Tyberiusz się zaśmiał i powiedział że jeśli to prawda to jajko zmieni kolor na czerwony. I zdarzył się cud – jajko zmieniło kolor. I stąd maluje się jajka na ten kolor. Również w ikonografii czasem można zobaczyć świętą Marię z czerwonym jajkiem w dłoni.
Inna historia łączy kolor czerwony z Dziewicą Maryją, która wzięła kosz jaj i dała je strażnikom Syna, prosząc ich, aby traktowali go dobrze. Jajka zmieniły kolor na czerwony, gdy zostały zalane łzami Maryi.
Zgodnie z inną historią, nieznana kobieta miała uwierzyć w wieść o zmartwychwstaniu Jezusa, tylko jeśli jaja, które trzymała w rękach, zrobią się czerwone. I tak się stało. Jaja zmieniły kolor, aby rozwiać wątpliwości kobiety.
Grecka tradycja nakazuje, aby jaja były barwione na czerwono w Wielki Czwartek dla upamiętnienia Ostatniej Wieczerzy. Czerwień symbolizuje krew Chrystusa oraz odrodzenie, radość i siłę nowego życia.
Powszechnie uważa się, że barwione jaja wielkanocne pozostają jadalne czterdzieści dni, nie będąc schłodzone. Jeśli jednak kapłan błogosławi jajka w Niedzielę Wielkanocną, mówi się, że nie zepsują się przez cały rok. Wiele greckich gospodyń, szczególnie tych starszych, zatrzymuje pisanki, aż do następnej Wielkanocy.
Opr. Aneta Brzuska
