Biała Wieża to bez wątpienia najważniejszy punkt w Salonikach ze względu na jej ogromne znaczenie historyczne jak i nieprzypadkowe umiejscowienie w mieście, bowiem znajduje się przy samej plaży.
Imponujący pomnik, który obecnie funkcjonuje jako muzeum, był kiedyś więzieniem, w którym w okresie okupacji otmańskiej miały miejsce okrutne egzekucje. W miejscu tym, znajdowała się jeszcze jedna wieża – część fortyfikacji bizantyjskich wraz z kolejnymi trzema wieżami, które były wykorzystywane w czasach podbojów jako ochrona portu.
Po zajęciu miasta przez Turków w 1430 roku pod rządami sułtana Murada II, wieża została przebudowana. W 1912 r. po wyzwoleniu Salonik spod panowania Turków, wieża została przemalowana na kolor biały, który oznaczał koniec ery tortur mających miejsce w jej murach – które przybrały kolor krwistej czerwieni podczas rządów otomańskich, tym samym nadając temu zabytkowi tytuły „Krwawa wieża” lub „Wieża krwi”.
Właśnie ta imponująca przemiana – z miejsca tortur do symbolu oczyszczenia i zbawienia, zmieniła postrzeganie tego miejsca przez wszystkich mieszkańców. Do 1917 r. otaczały ją mury obronne Starego Miasta, na których w czasie oblężenia ciężkie działa były umieszczane w specjalnych zakrętach to walki z wrogiem. W ten sposób Biała Wieża służyła także jako miejsce odparcia ataku i obrony również w rękach greckich.
Chociaż kolor wieży nie jest już tak biały, nadal utrzymuje swój tytuł, który przede wszystkim symbolizuje przejście miasta z rąk tureckich do greckich i do przywrócenia pokoju w okolicy.
Imponująca wieża przyciąga wzrok wszystkich zwiedzających, którzy lubią spacerować wzdłuż plaży przy ulicy Leoforos Nikis (Victory Avenue) przy nadmorskiej promenadzie. Obecnie wewnętrzna część budynku funkcjonuje jako muzeum, które posiada eksponaty i źródła naukowe związane z historią miasta.
Muzeum podaje wiele informacji historycznych związanych z miastem takich jak mieszanka różnych kultur, które tworzyły jego tożsamość, postępy w czasie w zakresie infrastruktury miejskiej, zmiany stylu życia – które miały miejsce na jej terytorium oraz wiele innych.
Odwiedzający muzeum mogą korzystać z najnowocześniejszych narzędzi, takich jak: cyfrowe ekrany dotykowe aby porównać stare czasy z teraźniejszością, rzucając okiem na zwyczaje mieszkańców i oceniając w ten sposób rozwój kapitału macedońskiego.
Organizowane są tu również codzienne wycieczki szkolne. Turyści natomiast, wybierają się w to miejsce odbierając je jako atrakcję turystyczną, która nie tylko oferuje panoramiczny widok na miasto i port z punktu widokowego na samej górze, ale także dlatego, iż nawiązuje do czasów tortur i bólu, które Saloniki przeżyły podczas niewoli otomańskiej. Ta splamiona krwią przeszłość została wybielona wraz ze zmianą koloru tej imponującej konstrukcji i przejściem od okrucieństwa epoki do czasów obiecujących lepszą przyszłość.
opr. Paulina Hędrzak
