Boże Narodzenie to wyjątkowe święta, które są obchodzone na całym świecie. Ale czy wiemy, od kiedy je obchodzimy i jakie były losy tego najbardziej rodzinnego święta?
Brzmi to wręcz niewiarygodnie, ale jest faktem, że przez pierwsze trzysta lat chrześcijaństwa nie tylko nie obchodzono Bożego Narodzenia, ale nawet nie interesowano się datą urodzin Jezusa.
Najwcześniejszą wzmiankę o narodzinach Chrystusa znaleziono w rzymskim kalendarzu świąt z roku 354. Z tego też czasu pochodzi najwcześniejszy wizerunek Dzieciątka Jezus.. Jest to rysunek w katakumbie świętego Sebastiana przedstawiający niemowlę owinięte w pieluszki, z aureolą wokół głowy. Koło Dzieciątka Matka Boska, święty Józef, wół, osiołek.
Gdy w IV wieku zaczęto obchodzić Boże Narodzenie, nie od razu przypadało ono na dzień 25 grudnia.
Najpierw wyznaczono je na 2 stycznia, później na 25 albo 28 marca, jeszcze później na 18 lub 19 kwietnia, potem na 20 maja, a w Egipcie i na Bliskim Wschodzie na 6 stycznia. Ostatecznie wybrano na to święto 25 grudnia.
Dlaczego? Otóż jedną z najbardziej rozpowszechnionych religii w III wieku był mitraizm, kult perskiego boga Mitry. Aurelian, cesarz rzymski od 270 do 275 roku, uczynił mitraizm państwową religią rzymian, a urodziny Mitry obchodzono 25 grudnia, który według ówczesnego kalendarza był dniem przesilenia zimowego
W tych uroczystościach, ze światłami, śpiewami, procesjami brali udział chrześcijanie, którzy ze słońcem utożsamiali Chrystusa, nazywając go „Słońcem Sprawiedliwości”. Te pogańskie święta zaczęto „chrystianizować” w roku 350 gdy papież Juliusz I ogłosił 25 grudnia dniem narodzin Chrystusa.
Liczne i przepiękne legendy o przyjściu na świat Dzieciątka Jezus w srogiej zimie tak zapadły w naszej wyobraźni, że aż trudno nam sobie uświadomić, iż w Betlejem jest zawsze ciepło, a Trzej Królowie brnący przez zaspy śniegu to poetycka sceneria autorstwa twórców jasełek i kolęd.
