Ateny – ścieżkami miłości

To będzie inna wyprawa niż ta, którą zazwyczaj znacie z moich opowieści. Postanowiłam Was oprowadzić po krętych uliczkach Aten w poszukiwaniu miłosnych historii. Pokażę Wam, że stolica Grecji kryje w sobie nie tylko starożytną historię, która przyciąga miliony turystów, ale także często zawikłane, historie ludzkich uczuć.

Na przestrzeni wieków tuż obok bogatej historii równolegle toczyły się niesamowite, czasem tragiczne, czasem niezrozumiałe wybory ścieżek uniesień miłosnych.

W trakcie zwiedzania Aten przechadzając się ulicami dzielnic Plaka, Monastiraki, Psiri, podziwiając piękno królewskich ogrodów, wstępując na Akropol, umykają nam prawdziwe miłosne romanse, które miały często wpływ na dalszą historię Aten, a być może i Grecji.

Zapraszam was na spacer, który ukaże nieznaną stronę Aten i Grecji.
Czeka was podróż, która pozwoli udowodnić, że Ateny to stolica kochanków.

Naszą podróż rozpoczniemy od samej bogini Ateny – patronki stolicy Grecji. Wchodzimy na ścieżkę Olimpu, gdzie rozgrywa się „miłosna” scena, której bohaterami są Atena i Hefajstos.

Atena wzgardza Hefajstosem, Paris Bordone, 1555.

Hefajstos, kulawy i brzydki bóg Olimpu, zakochał się w Atenie. Jednak bogini odrzuciła jego miłość, pragnąc za wszelką cenę zachować swoją czystość.
Zakochany w Atenie Hefajstos próbuje ją posiąść, podczas gdy unika jakiegokolwiek kontaktu. Pragnienie Hefajstosa jest jednak ogromne, w czasie szarpaniny bóg wytryskuje na jedno z ud bogini. Ona wyciera je wełnianą szmatką, którą rzuca na ziemię. Zapłodniona w ten sposób Ziemia, Gaja, rodzi Erichtoniosa. Atena okazując wielkoduszność adoptowała dziecko, które gdy dorosło zostało królem Aten.
Opuszczamy Olimp oraz miłosne gierki bogów i kierujemy się w stronę Sparty!
Większości z was znana jest ta historia.

Helena i Parys

Helena i Parys, obraz pędzla Jacques-Louis Davida, 1788

Długoletnia wojna trojańska, która zapisała się w kartach historii jest idealnym przykładem wpływu miłości na bieg historii. A oto początek całej historii wojny trojańskiej.

Podczas wesela Peleusa i Tetydy, bogini niezgody Eris rzuciła na stół złote jabłko z napisem: „Dla najpiękniejszej”. Sięgnęły po nie Hera, Atena i Afrodyta. Aby rozstrzygnąć spór, zwróciły się do Parysa. Każda z nich obiecywała mu dar za złote jabłko. Parys dał je Afrodycie, która obiecała mu miłość Heleny. Parys pojechał do Sparty i pod osłoną nocy zabrał stamtąd Helenę. Czyn ten rozsierdził męża Heleny Menelaosa, który ruszył ze swoją armią na podbój Troi, pragnąc zemsty na niewiernej żonie i jej kochanku. Rozpoczęła się wojna trojańska. Po 10 latach wojny Troja została zdobyta. Menelaos ujrzawszy piękno żony, niezmienione mimo upływu czasu, wybaczył jej niewierność, lata rozłąki i zabrał jako małżonkę na swój dwór w Sparcie.

Powyższe historie mogą być bardzo dobrze wam znane, więc przenieśmy się teraz w głąb ciemniejszych ateńskich uliczek, które skrywają równie interesujące perypetie miłosne.

Mary i Michail

Początek tej romantycznej podróży zaczyna się w 1893 roku, kiedy całe Ateny są wstrząśnięte dramatycznym końcem miłości dwojga młodych mieszkańców miasta.

22-letnia Mary Weber, córka urzędnika sądowego, która przybyła do Grecji jako nauczycielka księcia Jerzego, podczas spaceru po Zappio spotyka młodego lekarza Michaila Mimikosa (Μιχαήλ Μιμίκος). Zakochuje się w nim. Między nimi rozwinął się ognisty romans, a tych dwoje stało się złodziejami wspólnie spędzanych chwil. Potajemne schadzki i dziesiątki listów miłosnych sprawiły, że oboje nie umiało już bez siebie żyć. Chceli wziąć ślub i przeżyć ze sobą kolejne lata.

Mówiono, że Mary rozmawiała z ojcem o młodym lekarzu, prosząc go, by pozwolił jej poślubić młodzieńca. Inni twierdzili, że Michail poprosił o rękę Mary jej rodzinę, ale kategorycznie odrzucono jego propozycję.

Mary zdesperowana zaczęła wysyłać listy do Michaila, będącego w służbie w Nafplio. W jednym z tych listów, pełna tęsknoty za ukochanym, wyznacza mu spotkanie na Plaka, ostrzegając go, że popełni samobójstwo, jeśli nie przyjdzie. Jednak Michail nie pojawia się w wyznaczonym miejscu. Los zadrwił z kochanków – listy od ukochanej dostarczane są do Nafplio, podczas gdy Michail leży chory w rodzinnym domu.

Mery zdesperowana, zawiedziona, sądząc, że jej ukochany celowo nie odpowiadał na jej wezwania, wspina się na Partenon i rzuca się w pustkę. Nie umiera od razu, ciężko ranna została przetransportowana do wojskowego szpitala, gdzie po zakończonej chorobie służy Michail. Na szpitalnym łóżku trzymając w ramionach swoją ukochaną, słyszy jej ostatnie słowa: „Żyj i pamiętaj mnie”. Mary umiera na jego rękach.

Po śmierci ukochanej Michail zapada się w pustkę. Jego bliscy martwią się o niego, starają się nie zostawiać go samego. On jednak znajduje nadarzającą się okazję i odbiera sobie życie używając służbowego rewolweru. Nie chciał żyć bez swojej Mary.

Ich historia stała się natychmiast znana i zaszokowała całe Ateny, gdy oboje zostali pochowani na Pierwszym Cmentarzu. Przyjaciele lekarza poprosili, aby kochanków pochowano obok siebie, ale rodzina Mary nie zgodziła się na to. Według legendy brat Michaila w nocy wykopał ciało brata i pochował obok ukochanej.

Ostatecznie, dzięki interwencji księżnej Zofii, zostali pochowani obok siebie, a ich groby stoją do dziś na Pierwszym Cmentarzu. Na ich grobie przyjaciele umieścili napis:
„Maryja i Michail są kochankami w niebie

O tak ! Jak sami widzicie Akropol ma również i swoją miłosna tragiczną historię. Krąży ona wokół wzgórza i stała się nawet inspiracją do powstania filmu.

Penelopi i Ioanas

Kolejna opowieść to historia o niespełnionej miłości zamężnej Penelopy Delty (Πηνελόπη Δέλτα) do Ionasa Dragoumisa ( Ίωνα Δραγούμη) Z ranami w sercach, samotni w swojej szalonej miłości.

Penelopa Delta autorka znanych powieści, na których wychowało się wiele pokoleń nastolatków, żona despotycznego i bogatego Stefanosa Delty, córka Emanuela Benaki pokochała uroczego Ionasa Dragoumisa dyplomatę, zastępcę konsula Grecji w Aleksandrii.
Zaczęło się niewinnie w 1905 roku, w dniu świętego Walentego, na imprezie w Aleksandrii, podczas gdy szampan lał się obficie. Wtedy po raz pierwszy ich oczy się spotkały.
Wkrótce po tym spotkaniu zaczęli wymieniać się listami miłosnymi. Początkowe zauroczenie stało się udziałem obojga i wkrótce przerodziło się w silną miłość. Ale ta nie mogła być spełniona. Penelopa była matką i żoną, jej moralność nie pozwalała na romans pozamałżeński. Jednak pragnienie Dragoumisa było tak intensywne, że przyznała się do niego swojemu mężowi. Ten wpadł w furię i pozbawił ją wolności. Ojciec Penelopy popierał zachowanie jej męża i postawił ultimatum „albo twoje córki, albo twój kochanek”
Penelope nie miała wyboru. Ionas próbował jej przypomnieć kim jest, ale także uwolnić ją z jej złotej klatki. Stał dyskretnie u jej boku, podziwiał, kochał, nigdy nie dotknął jej ciała, ale pieścił jej serce. W swoich listach zapewniał ją, że ludzie nie są więźniami swego losu, ale rozumu, że rozpacz jest skutkiem nie tylko naszej nędzy, ale i naszej słabości, i że nie można żyć dla innych. Nie przekonał jej jednak do ucieczki. Powiedziała mu, że nie może zmienić gorzkich faktów swojego życia i zaczęła go odsuwać od siebie. On zrozpaczony znalazł ukojenie w ramionach aktorki – Mariki Kotopouli, nigdy jednak nie zapomniał o swojej wielkiej miłości Penelopie. 31 lipca 1920 roku w tragicznych okolicznościach w dzielnicy Ambelokipi Ionas został zamordowany. Kiedy Penelope dowiedziała się o jego śmierci załamała się. Żyła w tęsknocie przez kolejnych 21 lat. 2 Maja 1941 roku Penelope wypiła truciznę i skończyła ze swoim życiem. Wielu twierdzi, że wypiła truciznę ponieważ niemieckie wojska weszły do Aten. Inni wierzą i są przekonani, że pomimo upływu wielu lat, zrobiła to z tęsknoty za swoją jedyną miłością i chciała w końcu się z nim spotkać.

Maro i Jorgo

Nieskończone były listy miłosne, które Giorgo Seferis (Γιώργο Σεφέρη) napisał do Maro Zannou (Μάρω Ζάννου), wielkiej miłości jego życia.

Poznali się w 1936 roku. On miał 36 lat, ona 38, mężatka, dwójka dzieci. Seferis mieszkał na Plaka, przy ulicy Kydathinaion 9, w domu, który istnieje do dziś. Na dole mieszkał Seferis a na górze jego siostra Ioanna z mężem Konstantinos Tsatsos (Κωνσταντίνος Τσάτσος), późniejszy prezydent Republiki.

Maro Zannou, która w międzyczasie przyjęła imię swojego męża, admirała Andreasa Londosa (Ανδρέας Λόντος), była bardzo piękną kobietą. Czas spędzała z ówczesnymi intelektualistami w literackim „salonie”, w domu Tsatsos, gdzie spotkała poetę noblistę – Seferisa. W obojgu zapłonęło uczucie, które przerodziło się w regularny romans.
Maro, by spotykać się z kochankiem, wynajmowała dom na Eginie, w którym spędzali ze sobą czas.

Wreszcie mąż Maro dowiedział się o jej związku. Nie sprzeciwiał się rozwodowi, ale zagroził jej, że jeśli poślubi Seferisa, nigdy więcej nie zobaczy swoich dzieci.

Tak więc Seferis i Maro żyli swoją miłością bez ślubu. Bywali w ulubionych tawernach poety, chodzili na długie spacery, spędzali dużo czasu na Eginie, a Seferis nie przestawał jej fotografować i pisać do niej listy.

Kiedy wybuchła wojna Seferis, który pracował w ministerstwie prasy, musiał podążać za rządem w Egipcie. Nie mógł zabrać ze sobą Maro, gdyż nie byli małżeństwem. Nie było wyjścia, pobrali się. Zostawili dwoje dzieci Maro u Penelope Delta, ale ta kilka dni później popełniła samobójstwo. Dzieci trafiły do siostry jej byłego męża, dopóki Maro przebywała za granicą z Seferisem.

George Seferis i Maro Zannou żyli razem przed długie lata. On Zmarł w 1971 r. Ona mieszkała w swoim domu, aż do śmierci w wieku 102 lat, do 2000 roku.

Margarita i On

Kolejna miłosna historia ujrzała światło dzienne dopiero po latach.
Krótka wojenna miłość Greczynki i niemieckiego oficera. Tę historię ukrywała głęboko w sercu ich córka Mariza Koch (Μαρίζα Κωχ), która postanowiła opowiedzieć o miłości jej rodziców. Nazwiska ojca nie wymienia – ale jak go opisuje był przystojnym mężczyzną. Mówił starożytną greką i zakochał się w Margaricie (Μαργαρίτα), córce księdza, gdy zobaczył ją w studiu fotograficznym na Placu Karitsi ( πλατιά Καρύτση), trzy miesiące po wkroczeniu Niemców do Aten.

Pierwsze lata zamieszkiwali w okolicach Anafiotika. Później przenieśli się do domu na Ipokratous. Mieli dwie córki o pięknych blond włosach i niebieskich oczach, które bardzo kochali.

Jesienią 1944 r., wraz z wycofywaniem się wojsk niemieckich, ślad po nim zaginął. Prawdopodobnie podczas wycofywania się wojsk niemieckich został zabity. Od chwili zniknięcia ukochanego Margarita ubrana była zawsze na czarno. Młodsza córka, Mariza Koch, dorastając, odważyła się poprosić matkę, aby przyjęła jego nazwisko, by stało się znane. W 2019 roku Mariza opublikowała „Blondynkę z Santorini” (Το ξανθό κορίτσι της Σαντορίνης) – biografię jej dzieciństwa.

Romantyczna, niespełniona, tragiczna, w imię honoru, czystości, zachowania twarzy, statusu społecznego, a także z pięknym zakończeniem – MIŁOŚĆ – przemierzała ulice Aten, zakamarki Grecji, szczyty Olimpu i zaznaczała swoją obecność. Dziś możemy wziąć lekcję z tej miłosnej wędrówki. Opisałam wam zaledwie kilka miłosnych greckich historii, ale wierzcie mi jest ich naprawdę dużo i niejedna z nich mogłaby stać się scenariuszem do dobrego filmu lub książki.

Sylwia Czajkowska

NAJNOWSZE

KUCHNIA

Informacje polonijne